There is no shortage of recent success stories about national economies skipping the development of a large manufacturing sector and instead building a prosperous economy on a robust services industry alone. Countries like Ireland, Norway, and India have largely forgone manufacturing and instead focused their economies on services, the sector of the economy that includes things like finance, software development, design, IT, media, customer support, and other services that are increasingly becoming easier to trade in thanks to technology.

The traditional view of an economy’s services sector is a negative one; it is frequently accused of being unproductive and not valuable to an economy’s international competitiveness. This may have been true in the recent past; services have traditionally been immobile and involved only in the domestic economy, contributing little to a country’s exports. However, with the emergence of better communications technology the traditional barriers to exporting services have waned. India and Ireland have been able to capitalize on this opportunity and have built successful export economies based largely on services, attracting massive foreign investment and trade.

The traditional meat and potatoes of an economy has always been thought to be the manufacturing sector. Development economists still preach the tried-and-true methods of moving labor from agriculture to high-productivity manufacturing jobs. This is, undoubtedly, how economies have developed in the past; see South Korea, Taiwan or China as recent examples.

But the outlook on manufacturing is not as rosy for Armenia. Sure, Armenia was a manufacturing powerhouse in the Soviet Union, but without the protection of the centrally planned economy, Armenia is in a whole new ball game. In the new economic climate that Armenia finds itself in – with no sea ports of its own, eastern and western blockades, and an underdeveloped infrastructure – the manufacturing industry faces many obstacles. Meanwhile, a potentially strong services sector has many opportunities to look toward, providing new hope, at least for the near future.

Since independence, Armenia’s services sector has overtaken its manufacturing. And in the 2000′s, the services sector has been the clear driving force behind Armenia’s high economic growth rates. As a portion of GDP, Armenia’s services sector holds 46 percent, while it employs 36 percent of the labor force. One needs only to cruise down an avenue in Yerevan (driving carefully of course) to see evidence of this: advertisements for VivaCell-MTS, Ameriabank, and other such service corporations litter the city.

There are a number of reasons why a services-oriented economy offers better prospects for Armenia. For one, services – which are largely based on telecommunications and which lack the need for physical transportation of goods – can bypass Armenia’s troubles with infrastructure and its lack of sufficiently accessible trade and transportation routes.

A services industry also circumvents the need for a low-wage, exploitable labor force that is necessary in most newly industrializing economies. Armenia does not possess, nor should it want such a labor force.  Services jobs provide far better working conditions. The services industry is also a boon when it comes to opportunities for women. Services jobs are equally accessible, if not more accessible, to women as they are to men. Increased opportunities for women means not only greater social equality, but also increased incomes for households.

Lastly, services have far less impact on the environment. This is a very attractive offer to Armenia, which suffers its fair share of environmental degradation and problems arising from it.

Service-based is the industry that the global economy is shifting towards, with more room to grow than other industries and a plethora of new opportunities that well-prepared countries can seize. Considering that most of Armenia’s current manufacturing sector consists of raw commodities exports and not much high-value production, equipping itself to reap the benefits of favorable services opportunities is the most sensible thing Armenia can do.

If Armenia were to embrace services it would have no lack of useful resources. Armenia has an enthusiastic diaspora, who are educated and possess skills and knowledge about the services industry that they can introduce to Armenia, not to mention the capital with which to start such business ventures.  Armenia also has a capable workforce for the services, with decent education, good technical knowledge, and plenty of artistic skills. The only thing missing from the Armenian labor force is an English-speaking workforce, a vital component to any service economy.

Of course, it might be grossly overoptimistic to hope that Armenia, with its scores of growth-inhibiting problems such as corruption and an oligopolistic economy, is actually prepared to take on this challenge. But there are a number of things the Armenian government can do to create a more competitive services sector.  The most important task would be to invest more in education, especially in technical skills. An ideal decision also would be to replace Russian language learning courses in school with English.

The Armenian government should also invest in services infrastructure, further improving and upgrading telecommunications lines for example, encouraging more widespread Internet access and establishing helpful regulatory and oversight agencies.

Many of these needed investments into education and infrastructure have been undertaken by the private sector as business investments, as in the case of the massive telecom infrastructure overhaul that has been carried out recently almost exclusively by private companies. But the Armenian government should not rely on the benevolence of the private sector or non-governmental organizations; it should resolve to carry out these tasks on its own if it expects to guarantee its goals.

The most important thing that the Armenian government needs to do, however, is to overcome its crippling system of oligopolies and to encourage vigorous competition. To stay competitive internationally, the government must allow the services market to operate freely, intervening not to provide favors for government-connected pals, but to encourage more competitiveness and to protect nascent enterprises. On the same token, the government must allow the services industry to compete with foreign firms and do business with them; only in this way can Armenia bolster the quality of its services exports. With help from government, an Armenian architecture firm or web development company has the potential to be as large a company as some of its best-known European counterparts.

The recent opening of the Tumo Center for Creative Technologies in Yerevan provides hands on education in to youth in a state-of-the-art facility.  This type of instruction in the fields of animation, gaming, web development and video will lead to a broadening of career opportunities for our new generation.  The AYF, with its work in the Youth Corps program and through its donations of computers and books, among other efforts, can help towards this goal as well, supplementing the work needed to prepare for the future of Armenia’s services industry.

Զրույցը՝ Հերմինե Ավագյանի

1988-ի Արցախյան շարժումը ժողովրդիս միասնական կամքի դրսեւորումն էր, երբ 70 երկար տարիներ ադրբեջանական կապաքնքներում հեծող Արցախը ազատություն էր տենչում: Շուշի բերդաքաղաքի ազատագրումն Արցախյան պայքարում բեկումնային էր. Մի իրադարձություն, որի մասին բազմիցս խոսվել ու դեռ շատ երկար կխոսվի՝ որպես հայոց պատմության փառավոր մի էջ՝ կտակված սերունդներին, հավերժությանը: Շուշիի ազատագրումը գերնպատակ էր, հանուն որի միավորվել էր զինված հայությունը:

1992-ին արցախյան քաղաքական հակամարտությունը արդեն վերածվել էր զինված ընդհարումների: ԽԱՀՄ-ի փլուզումից հետո իրավիճակը թեժ էր, իսկ անկախություն հռչակած լեռնային Ղարաբաղին Ադրբեջանը հրետանու ուժով փորձում էր ճնշել: Շուշին թշնամու համար վերածվել էր հենակետի, որտեղից նա կրակի տարափի տակ էր առնում մայրաքաղաք Ստեփանակերտը: Ելքը մեկն էր՝ Շուշին պետք է ազատագրվի, պետք էր դիմել հակահարձակման: Կարագյավ գյուղից մինչեւ Քիրս՝ մոտ 40 կիլմետր ձգվող ռազմաճակատի գծով նախատեսվում էր հարձակման 4 ուղղություն:

Առաջինը Հյուսիսային ուղղությունն էր, հրամանատար՝ Վալերի Չիթչյան, երկրորդը՝ Շոշի՝ Արկադի Կարապետյանի հրամանատարությամբ, երրորդը Սամվել Բաբայանի հրամանատարությամբ Հարավային ուղղությունն էր, իսկ չորրորդը Ջանհասան- Քյոսալարինը՝ հրամանատար Սեյրան Օհանյան: Ռազմական գործողությունների ղեկավար էր նշանակվել ինքնապաշտպանական ուժերի հրամանատար Արկադի Տեր-Թադեւոսյանը, որին կոչում էին «կոմատոս», ով դեռեւս մայիսի 4ին էր ստորագրել հարձակման հրամանը,սակայնհարձակումըհետաձգվելէրինչ-ինչպատճառներով: Շուշիի ազատագրման ծրագիրը կրում էր «Հարսանիք լեռներում» ծածկանունը, որը սկսվեց մայիսի 8-ին: Հայ զինվորները մայիսի 9ի լուսաբացին հաղթանակած մտան Շուշի բերդաքաղաք եւ քշնամու ձեռքերով ավերված սուրբ Ամենափրկիչ եկեղեցու գմբեթին կարոտով ու հպարտությամբ շողաց Հայոց եռագույնը:

Ռազմական գործողությունը բացառիկ էր ու հաջողված, նրա հաղթապսակը բարձրացրեց հայ զինվորի մարտական ոգին ու մշեց նրան նորանոր հաղթանակների՝ վախ ու խուճապ առաջացնելու հակառակորդի շարքերում…

Շուշին դարձաւ մեր հերոսական ազատամարտի հաղթական ավարտի հաղթական մեկնարկը: Ժողովրդի մեջ իշխող «Մենք պարտադրված ենք հաղթել» հաստատամտությամբ: Շուշիի ազատագրումով մենք առաջին քայլը: կատարեցինք պատմական արդարության վերականգնման ճանապարհին:Շուշիի ազատագրումը պատասխան էր 1920թ. Մարտի հայկական կոտորածների:

Փողհարվելով որպես համամիութենական առողջարանային քաղաք՝ խորհրդային իշխանության տարիներին Շուշին կորցրել էր իր ազգային դիմագիծը: Ամեն ինչ արվում էր Շուշին «ադրբեջանական տնտեսական, մշակութայինշ հոգեւոր վերածնունդը անշրջելի ընդացք ստացված Ս. Ամենափրկիչ եկեղեցու ազատատրմամբ:

Այսօր 19 երկար տարիներ են անցել Շուշիի ազատագրման փառավոր օրից. 19 տարիներ որոնց ընթացքում քաղաքը հասցրել է բուժել իր վերքերի մի մասը եւ առ օրս շարունակում է զարգանալ՝ ի հեճուկս թշնամու եւ բոլոր չար ուժերի:

Շուշիի ազատագրման մասին զրուցենք Հայ Առաքելական եկեղեցու Արցախի թեմի առաջնորդ Պարգեւ արքեպիսկոպոս Մարտիրոսյանի հետ:

1. Շուշիի ազատագրման խորհուրդը. Նրա պատմական եւ քաղաքական նշանակությունը արցախահայութեան եւ ընդհանրապես հայ ժողովրդի համար:

-Նախ սկսենք Շուշիի հնագոյն պատմությունից: Քաղաքի մասին առաջին գրավոր տեղեկություններն ունենքարաբական աղբյուրներից: Երբ որ 7րդ դարում սկսվեց արաբական արշավանքները դեպի հարավային Կովկաս, արաբները հայտնվեցին նաեւ Հայաստանում: Նրանք իրենց աղբյուրներում վկայում են Շուշիի ամրոցի մասին: Այդ Ժամանակ Շուշիիում կար բերդ որին նրանք կոչում էն Քարքարաբերդ, այսինքն՝ «քարքարոտ բերդ»:

Երեւի բերդն այդ ժամանակներում հայտնի է եղել, թէ չէ արաբներն այդքան չէին տպավորվի… Պատմական ընթացքում Շուշին հետզհետե մեծ համբավ է ձեռք բերել, վերածվել է հզոր հոգեւոր, մշակութային ու կրթական կետրոնի: Հայկական աղբյուրներից տեղեկանում ենք, որ 19-20-րդ դարերում այն ունեցել է մեծագույն համբավ: Շուշիում մենք ունեցել 21 օրաթերթ, 2 տպարան, թատրոն, ծխական դպրոց, կանց զիմնազիա, ռելական ուսումնարան: Շուշին ծննդ է տվել մի շարք նշանավոր հայերի՝ Լեո Մուրացան, Պողոս նուբար փաշա եւ շատ-շատ ուրիշներ, ովքեր փառք են բերել մեր ազգին:

1920 թվականի մարտ ամսին Ստալինի դրդմամբ ազերիների բանակը մտավ Շուշի եւ երեք օրվա ընթացքում 30,000 հայերի կոտորեց, հետո սկսեց աստիճանաբար ադրեջանացնել քաղաքը: Ժամանակին հայաբնակ քաղաքում 1988-ին հայերի թիվն ընդամենը 1920 էր դարձել, իսկ ազերիներինը՝ 1Օ.ՕՕՕ:

Շարժման ընթացքում Շուշին ռազմական հենակետ էր դարձել թշնամու համար, որտեղից հակառակորդը սպառնում էր կործանել Ստեփանակերտը: Կրակետը պետք էր չեզոքացնել: Ռազմական գործընթացքը Աստծո կամոք պսակվեց հաջողությամբ, որի ընթացքում փայլատակեց հայկական ռազմական միտքն ու ոգին: Անառիկ բերդն ազատագրվեց եւ այն դարձավ մեր հենարանը դեպի Մայր Հայաստան: Դրանից 9 օր հետո մենք միացանք Հայաստանին՝ շարունակելով մեր միասնական հաղթարշավը:

Շուշիի ազատագրումը մեծ խորհուրդ ունեցավ. Նախ վերադարձրինք մեր պատմական քաղաքը, երկրորդ՝ այս ռազմական հաղթանակը բեկում մտցրեց պատերազմի ընթացքին, մեզ համար դա հաստատումն եղախ այն իրողության, որ մենք աներեւակայելի պայմաններում կարող ենք հրաշքի նման հաղթանակ ունենալ եւ դա ինչու՞ չէ կարողացավ նաեւ կոտրել Ադրբեջանի բանակի ոգին:

2. Կարելի է ասել, որ Շուշիի նման անառիկ բերդը անհնարին էր թվում մեկ երկու օրում ազատագրելը. ըստ ձեզ՝ ինչպե՞ս դա կատարվեց:

-Կա մի քանի կարեւոր հանգամանք. առաջինը՝ բոլոր հավատում էին հաղթանակին, քանզի մենք այդ հաղթանակը կրում էինք մեր հոգիներում եւ երկրորդ՝ խիստ անհարժեշտություն էր այն որ բոլորս հասկանում էինք նրա նշանակությունը: Մենք միաբան էինք: Ի՞նչն է հետաքրքիր. մի քանի անգամ գործուղությունների սկիզբը հետաձգվել էր եւ դա զարմանալիօրեն կատարվեց Խաչի երեւման օրերին: Հայտնի է, որ 357 թվականի մայիսի 7-9ը Երուսաղեմում խաչը երեք օր ու գիշեր երեւացել էր երկնակամարին ու Աստծո միաջամտությա՞մբ չէ արդյոք, որ հենց այդ օրերին կատարվեւ Շուշիի ազատագրման գործողությունը: Աստված ինքն էր մեզ առաջնորդում դեպի հաղթանակ: Ռազմական գործողությունից առաջ մենք բոլոր զինվորներին խաչեր բաժանեցինք, նույնիսկ զրահատեխնիկայի վրա էին զինվորները խաչեր նկարում: Նրանք հավատով էին գնում մարտի: Ու Տիրոչ կամոք մենք նվազագույն կորուստներով հասանք հաղթանակի: Դա հրաշագործություն էր:’

3. Այսօր հայությունը տոնում է Արցախի անկախության 20-ամյակը: Տոնը դեռ չի ավարտվել, առջեւում Դեկտեմբեր 1Օ-ն է, երբ արցախահայությունը միահամուռ

հանրաքվելով արտահայտեց իր անկախ լինելու կամքը: Այս կապակցությամբ կ՝ուզէինք լսել ձեր խոսքը՝ ուղված աշխարհի հայությանը:

-Կարծում եմ՝ դա ազգիս վերջին 600 տարվա մեծագույն նվաճումներից էր: Նախ՝ մենք ունեցանք երկու անկախ հանրապետություններ, որը մեծ երեւոյթ էր: Անկախ պետություն ունենալը ցանկացած ազգի համար մեծ երազանք է, ինչը մենք ձեռք բերեցինք պատերազմի ու արյան գնով: Ուստի՝ մեզանից յուրաքանչյուրը պարտավոր է աչքի լույսի պես պահել ու պահպանել այն, ինչին հասել ենք: Բարեբախտաբար, շնորհիվ մեր ազգի, մեր բանակի, մենք կարողանում ենք օրեցօր շենացնել Արցախը եւ կարծում եմ՝ միասնականությամբ, ձեռք ձեռքի կկարողանանք նոր առաջընթաց արձանագրել: Դա մեր ապագա նվաճումների գրավականը կլինի:

According to the United States Constitution, the Census must count every person living in the United States every ten years. What many people don’t realize is that Census numbers are closely tied with funding and political representation.

Funding at the Federal, State and local levels is usually divided up according to population, and that means Census numbers.  Will your community get its fair share of funding dollars?

Sample Census form with directions

Census Partnership Specialist Anahit Tovmasyan does outreach to the Armenian community in Southern California on behalf of the Census. She points out that back in 2000, only one third of the Armenians living in Unites States had been identified as Armenians by the Census.

“An accurate Census count of Armenian-Americans will ensure that Armenians will have a stronger voice and better political representation to address the needs of our community,” she says, explaining that this is all the more important in “these hard economic times. “We need to make sure that the communities we work, live, pray and play in have access to their share of resources.”

“The Armenian community is dynamic and plays a significant role in the United States, Tovmasyan explains. ” Through the collaborative efforts of faith and community based organizations, schools, and businesses, we can make sure all Armenians are counted.”

When filling out the Census questionnaire, Anahit reminds us that people can check more than one box in the category for race.  “Many Armenians will check the box for ‘white’ and also check the box for ‘other’ and write in ‘Armenian.’”

She stresses, however, that “the best thing you can do is to fill out the form and mail it back without waiting for someone to come to your door.  That saves the taxpayers money, and ensures that your community will be counted.”

The Census does not share personal information (like your name) with any other government agency – not with Immigration, not with the I.R.S, and not with law enforcement.  The Census counts every person – regardless of age, race ethnicity or legal residential status. In fact, the Census form doesn’t even ask about a person’s citizenship status.

Census participation is safe, simple, and important.

The Census is in your hands! Don’t pass up this opportunity to help our communities and the future generations of America.

There are several ways that you can participate in raising awareness of the 2010 Census in your own community.

For more information please contact Anahit Tovmasyan at anahit.tovmasyan@census.gov or visit: http://ancensus2010.org/

In the Fall of 2008, a special all-day workshop for young Kurdish American activists was held at the headquarters of the Armenian National Committee of America (ANCA) in Washington, DC. Young advocates for the Kurdish Cause from such organizations as the Kurdish American Youth Organization (KAYO), Kurdish Human Rights Watch, and the Kurdish Youth Club came from various cities across the United States for the day long advocacy training.

The gathering served as another instance of the ANCA’s ongoing commitment to reach out beyond the Armenian American community and find common cause with others struggles for basic human rights. Whether it be fighting to end the genocide in Darfur, promoting public service in American society at large, or allying with Greeks, Kurds, and others who have faced the brutality of the Turkish state, the ANCA has repeatedly proven itself prepared to extend a hand of solidarity to movements for social justice.

Welcoming remarks and the opening workshop was delivered by Aram Hamparian, Executive Director of the ANCA. Tying in the experiences of Armenians and other human rights struggles, Hamparian emphasized the importance of grassroots organizing as the key ingredient for making your voice heard in the American political process. “You can’t outsource the Kurdish Cause,” insisted Hamparian, noting how effective advocacy must be rooted in the community and centered around principles of authenticity, devotion, and intelligent action.

Delving into the nuts and bolts of everyday advocacy work was the ANCA’s government affairs staff. They focused on how to best craft a message when dealing with elected officials and public representatives. In addition to offering various insights, they also discussed how to research information on members of Congress and track the activities of lobbying firms working for the government of Turkey.

Turning to the arena of media was the next presenter, ANCA Communications Director Elizabeth Chouldjian, who expanded upon the points raised about messaging in the previous presentations and focused on the basics of media outreach. Her workshop gave special attention to the issue of utilizing technology and mediums such as the internet as part of an effective, overall grassroots strategy.

Finally, a power point presentation on how to empower youth was offered by Serouj Aprahamian, the then Director of the ANCA’s Capital Gateway Program. After first enumerating the many reasons why youth play a critical role in successful community activism, Aprahamian discussed some of the strategies for educating youth and engaging them as active participants in the political process.

After the presentations, an open discussion ensued in which the Kurdish activists reflected upon some of the challenges facing their community. In addition to expressing their views about the apparent obstacles that stand in their way, they applied some of the themes discussed during the workshop and suggested numerous ideas for how to overcome them.

The young Kurdish activists were clearly inspired by the presentations and the willingness of the ANCA to open its doors to them. Admiration of the Armenian community’s many achievements in the area of advocacy and organization was repeatedly mentioned by the audience. Many insisted that the work of the Armenian community, and the ANCA in particular, serves as a benchmark for their own aspirations.

Similarities between the Kurdish and Armenian people were also discussed by participants throughout the day, both in terms of cultural traditions and oppression faced at the hands of Turkey. “I am glad to see both our people put their resources together to fight for our rights and the injustices that have been committed against us by the Turks,” said one Kurdish attendee from southern California. “I think having gatherings like this is a great way to create a long lasting bond.”

Similar gatherings have gone on to be held with the ANCA and coordination with the young Kurdish American activists has continued into 2009.

Despite the temptation to suggest that it was Michael Moore’s SicKo that provided the impetus for this national discussion, I believe that it was a result of a tacit agreement between Mr. Obama, Mrs. Clinton and the other frontrunner, John Edwards – who exited the race in its early stages – to finally address a frequently ignored problem. Consequently, health care became a central campaign issue for all three Democrats and each candidate had detailed plans on how they would make health care accessible to a greater number – if not all – Americans.

The relevance of this campaign issue became especially poignant to the Armenian-American community when, tragically, AYF member Nataline Sarkisyan lost her life because the deplorable policies of Cigna Health care prevented her from getting a potentially life-saving organ transplant. Cigna’s purposeful obstruction of the procedure led to an outpouring of Armenian-American activists, along with health care advocacy groups and individuals, protesting the insurance company’s decision to place more importance on their finances than to save an individual’s life. The ensuing debacle was nationally televised and the Edwards campaign even flew the Sarkisyan family to New Hampshire to share their harrowing experience with the state’s constituents in an effort to show voters the seriousness of America’s health care woes.

As the only industrialized Western country to not offer universal health care and as the country with the most expensive health care system in the world, the debate in the United States has intensified. This article will endeavor to explain what is wrong with the health care system in America, what can be done to change it, and how this is all relevant to the Armenian-American community.

What About Health Care?

In America, health care is the responsibility of each individual or head of household, in the case of families with children. That means that, in most circumstances, a person pays for their own health care and that of their children out of their own pocket. The problem with this system is that since health insurance is provided mostly by private companies, they can charge whatever they like to those wanting to buy it and oftentimes, those prices are too expensive for middle-income to low-income workers. First, this can make it difficult even for a person who has a job that pays enough to take care of their family’s basic needs (e.g. housing, food, transportation) but who does not have much money to spend on other expenses. So, buying health insurance for oneself or one’s children becomes a “luxury” that only some can afford, although a person may be working full-time. Unlike other luxuries, health care is a service necessary for all segments of the population and its availability should not be limited solely to those who have extra money to spend.

Also, just like the weather, the economy is cyclical. Most of you reading this have probably been through a few of these up-down economic cycles and you know about the consequences of each: typically, high employment and market growth during up cycles, low employment and market decline in down cycles. The primary concern here is with those who do not have jobs, not because they do not want to work, but because there is no work available to them. A person in this situation is simply negatively affected by circumstance and he or she cannot be expected to buy health insurance in order to be able to go to the doctor, if need be.

In the most loathsome scenarios, insurance companies will refuse their health care plans to those with preexisting conditions. This means that if a child has leukemia or if a woman has breast cancer or if a man has a brain tumor before they have insurance, the insurance company can – and most likely will – deny an applicant because of the higher likelihood of death. Because of the exorbitant cost of uninsured health care, this is essentially a death sentence signed by the insurance companies.

What Can Be Done?

There have been numerous proposals of how to solve the problem of uninsured Americans and, fortunately, a few were made on the presidential campaign trail. Because of the varied living situations of the American populace, most of the proposals have been multifaceted. For example, people would have the choice to either keep the insurance plan provided by their employer or buy into a reasonably-priced program offered by the U.S. government. Most universal health care programs would provide coverage regardless of employment status, making sure that unemployment does not result in the loss of health insurance.

Included in the health care coverage would be regular and unexpected doctor visits, access to necessary pharmaceutical drugs and insurance for health-oriented (i.e. not plastic) surgeries. Also, it would guarantee that those with preexisting conditions would still be able to afford health care, giving them a higher chance of surviving their illness. Such a system would ensure that everyone would receive, at least, basic medical attention required for a normal, healthy life – or, at least, its pursuit.

Where Do We Fit In?

Very simply, any of the aforementioned issues can apply to Armenian-Americans; unfortunately, one of them did and we lost Nataline Sarkisyan because of it. As Americans, we need to be concerned that many people who need medical attention do not receive it although they contribute their fair share to the economic well-being of the country and duly pay their taxes.

As Armenians, the tenets of our culture which have given us an admirable reputation as hospitable and respectful people should be parlayed into a sense of social justice that can be partially achieved through the implementation of universal health care.

It is, as I said, an historical time in the United States and if we, as Armenian-Americans, can agree that health care is the right of each individual, we can be a part of that history – a part of potentially the greatest social change this generation of Americans will ever see.

One of the companies that stuck out in the list of ABFT supporters and members was Ritz-Carlton Hotels.  They had their logo put on the website as an official “Supporter” and one of their general managers was listed as an “Alternate Board Member” of the ABFT.  The Armenian Youth Federation (AYF) and the Armenian National Committee of America (ANCA) decided to come together to find out whether Ritz-Carlton actually supported the position of the ABFT.  A letter was sent to corporate headquarters followed by phone calls and local walk-ins to company hotels in every part of the country where Armenian communities existed.  From San Francisco, to Pasadena, to Orange County, to DC, to Boston, and several other major cities, AYF members personally walked in to Ritz-Carlton Hotels around the country and demanded to know what their company’s position was on this troubling matter.

As a result of this activism, Ritz-Carlton contacted the ANCA in early May and informed them that they in no way support the position of the ABFT and certainly do not oppose the Genocide Resolution.  What’s more, they withdrew their General Manager from the ABFT board and demanded that the Ritz-Carlton logo be immediately taken down from their website.  Similar actions were taken by other companies such as Microsoft and Oracle.  Today, if you visit the ABFT site, there are no more corporate logos at all—reducing their veil of their legitimacy to what it really is: just another Turkish website.

This concerted campaign was also extended to various other major companies and led to a series of articles featured in Roll Call, a leading newspaper covering events on Capitol Hill.  In March, the paper wrote a piece focusing on the business interests alleged to be opposed to the adoption of the Genocide Resolution.  A month later, another article described the ANCA’s ongoing efforts to “poke holes in its corporate-backed opposition” and explained how companies such as Philip Morris, earlier claimed to be leading opponents of the Resolution, have distanced themselves from any resistance to the measure.

Eliciting the threat of economic fallout should the U.S. Congress pass the Armenian Genocide Resolution was one of the leading arguments Turkey and its hired lobbyists planned to utilize.  The revelation that major American corporations tied to Turkey, in fact, do not oppose the Genocide Resolution served to effectively neutralize yet another hollow threat emanating from Ankara.

This victory won on behalf of a coordinated AYF-ANCA effort around the country shows that, when put into action strategically, the power of the youth can accomplish a great deal for our cause.  It also proves, once again, that the Turkish side is dependent on lies, threats and illusions of legitimacy to back their denial campaign.  It is up to all of us to speak the truth and dismantle their false claims every chance we get.